► Z moich wcześniejszych refleksji (2020):
Serce to istota człowieka, jego duchowe centrum, w którym człowiek rozmawia z samym sobą, i w którym człowiek spotyka się w dialogu z Bogiem. Serce - zgodnie z biblijną antropologią - to miejsce realizacji ludzkiej osobowości: świadomej, rozumnej, wolnej. To miejsce tajemniczej działalności samego Boga, wlewającego do ludzkiego serca (sumienia) niepisane prawo moralne.
Z jakości ludzkiego serca, z charakteru jego wewnętrznego nastawienia, wynika zewnętrzna postawa każdej osoby realizowana w odniesieniu do innych: do ludzi, i do Boga. Nie zawsze jednak odzwierciedla ona prawdziwe wewnętrzne nastawienie (dobre lub złe). Często - może nawet najczęściej - mamy do czynienia z dwulicowością serca, z jego hipokryzją, kiedy fałszywe zewnętrzne oznaki dobra kryją wewnętrzne zło.
Człowiek potrafi przyjmować obłudną postawę nie tylko wobec innych ludzi, ale też wobec Boga, na przykład usiłując pokryć brak autentycznego wewnętrznego nawrócenia zewnętrznymi gestami kultycznymi, zewnętrznymi praktykami pobożnościowymi czy pięknymi słowami. Jednak Boga oszukać nie można. Wejście w poważną relację z Bogiem oznacza grozę narażenia na ryzyko własnego serca - w samej głębi bytu człowieka, wystawionego na kontakt z Bytem, z Absolutem, z Prawdą
Całość: [Love letters: list, serce, miłość]
► I z moich refleksji jeszcze wcześniejszych (2001):
Całość: [Words for the road]
► Jeszcze raz, myśl na teraz:
1. Serce to:
- istota człowieka,
- duchowe centrum,
- miejsce rozmowy z samym sobą,
- miejsce spotkania w dialogu z Bogiem,
- miejsce tajemniczej działalności samego Boga, wlewającego do ludzkiego serca (sumienia) niepisane prawo moralne,
- miejsce realizacji ludzkiej osobowości: świadomej, rozumnej, wolnej.
2. Dwulicowość serca:
- Nie zawsze zewnętrzna postawa danej osoby odzwierciedla prawdziwe wewnętrzne nastawienie (dobre lub złe).
- Często - może nawet najczęściej - mamy do czynienia z dwulicowością serca.
- Hipokryzja serca, to pokrywanie wewnętrznego zła fałszywymi zewnętrznymi oznakami dobra.
- Obłudna postawa nie tylko wobec ludzi, ale też wobec Boga.
- Próby pokrycia braku autentycznego wewnętrznego nawrócenia zewnętrznymi gestami kultycznymi, zewnętrznymi praktykami pobożnościowymi czy pięknymi słowami.
3. Ryzyko dla serca w kontakcie z Bogiem:
- Bóg zna faktyczny stan serca każdego człowieka.
- Wejście w odpowiedzialną relację z Bogiem to wystawienie głębi jednostkowego ludzkiego bytu na kontakt z Bytem Absolutnym.
- To prześwietlenie serca, ukazanie jego prawdziwego stanu i zaproszenie człowieka do nawrócenia i przemiany serca - w Prawdzie.
Tak, to wiele wyjaśnia.
A Serce Jezusa? To odczuwalna i rozpoznawalna boskość Tego Człowieka. I zaproszenie dla człowieka jako takiego do wejścia w nią, do życia nią, do naśladowania jej. Do powrotu do pierwotnego stanu stworzenia.
Najświętsze Serce Jezusa - obraz Pompeo Batoniego z 1760, powstały w oparciu o objawienia św. Małgorzaty Marii Alacoque z 1673.