Tak mówi Pan: /.../ A przecież Ja uczyłem chodzić Efraima, na swe ramiona ich brałem; oni zaś nie rozumieli, że przywracałem im zdrowie. Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę – schyliłem się ku niemu i nakarmiłem je. Moje serce na to się wzdryga i rozpalają się moje wnętrzności. Nie chcę, aby wybuchnął płomień mego gniewu, i Efraima już więcej nie zniszczę, albowiem Bogiem jestem, nie człowiekiem; pośrodku ciebie jestem Ja – Święty, i nie przychodzę, żeby zatracać». - por. Oz 11, 1-4. 8c-9
► Pociągnąłem ich ludzkimi więzami – Stwórca jest bardzo ludzki, w tym chociażby, że – jako autor – doskonale zna naturę swoich stworzeń. Bóg jest bowiem nas i naszej natury autorem, pomysłodawcą oraz – nie tyle twórcą – co Stwórcą. Stworzył nas bowiem z niczego, czyli z tworzywa – materii – przedtem nieistniejącego. W jakimś sensie Bóg pisze stworzony przez siebie świat jak Księgę, ale jej treść nie jest słowną abstrakcją. Każdy bohater tej Księgi, czyli każdy z nas, jest bytem materialnym, ma fizyczne ciało, z jego określoną strukturą anatomiczną oraz określonymi procesami fizjologicznymi, podobnie jak cała stworzona przez Niego materia ożywiona. Oraz materia nieożywiona, także poddana specyficznym dla niej prawom materii. I w taki stworzony przez siebie świat wchodzi Bóg – Istnienie – albo jedynie podtrzymując go w jego za-istnieniu, albo ingerując w sposób głębszy w toczące się w tym świecie naturalne procesy. Na przykład, w taki sposób Stwórca dostosowuje swoje działanie do natury czlowieka-jako-takiego, ale też do każdej niepowtarzalnej w swojej indywidualności ludzkiej osoby, będącej cząsteczką materii obdarzoną osobową duszą, stworzoną na obraz i podobieństwo Boże, aby każda poszczególna osoba potrafiła w podarowanej jej rozumności i wolności szukać swego Stwórcy, decydować o swoich wyborach drogi życia, o swoich jednostkowych decyzjach, oraz komunikować się z Bogiem, Stwórcą, Panem wszystkiego. Łaska buduje na naturze! (św. Tomasz z Akwinu)
Przy okazji: O naturze i łasce, dwugłos:
.